Lukáš Matouš (*2005)

Básník, grafik a překladatel. Studuje mezikulturní komunikaci čeština – němčina na FF UK a Univerzitě Lipsko. Praha mu nikdy nepřirostla k srdci, doma se cítí na severu. Ve dnech volna utíká do lesů, nejlépe tam, kde jsou skály. Píše o jizvách, které mu zůstaly na těle. Doteď objevuje další.
V roce 2025 se stal laureátem Literární ceny Vladimíra Vokolka. Své básně publikoval v časopisech Světlik – Svět libereckých knihoven, Tvar, Prostor Zlín a na webu Nedělní chvilka poezie.

Společně s Radkem Fridrichem založil projekt Podél Labe / Entlang der Elbe, který má za cíl umělecky zmapovat krajinu podél Labe od pramene až po ústí. Součástí je i interaktivní www.elbelabe.cz

Foto: archiv autora
---------------------------------
Dichter, Grafiker und Übersetzer. Er studiert interkulturelle Kommunikation und Translation Tschechisch-Deutsch an der Karlsuniversität Prag und der Universität Leipzig. Prag bleibt ihm Fremd, zu Hause fühlt er sich im Norden. In seiner Freizeit verschwindet er in den Wäldern; am besten dort, wo es Felsen gibt. Er schreibt über die Narben, die auf seinem Körper erschienen. Bisher entdeckt er neue.
2025 erhielt er den Václav-Vokolek-Literaturpreis. Seine Gedichte wurden in den Literaturzeitschriften Světlik – Svět libereckých knihoven, Tvar und Prostor Zlín, sowie auf der Webseite Nedělní chvilka poezie veröffentlicht.
Mit Radek Fridrich gründete er das Projekt Podél Labe / Entlang der Elbe, dessen Ziel es ist, die Landschaft von der Quelle bis zur Mündung zu dokumentieren. Einer der Bestandteile des Projekts ist die interaktive Webseite www.elbelabe.cz

Ukázka: 

Trmice

těch očí jsem se tehdy bál
dívaly se zlověstně – jako by snad chtěly
vyzradit co směl jsem vidět pouze já:
rodiče spolu byli jen když padla tma
a v krajině ticha mě dali pokřtít řečí fabrik

proto odsud neodejdu – pořád se vracím
na místo kde jsme se viděli naposled
kde jsem na ty jsi slepice! křikl a ty kohout!
kde jsi po nás hodil sedmičku železo...

těch očí jsem se tehdy bál
dívaly se zlověstně

//

Trmice

vor diesen augen hatte ich damals angst
sie blickten unheilvoll – als sie verraten wollen
was nur ich sehen durfte:
nur nachts waren meine eltern zusammen
und am seeufer ließen sie mich mit der fabriksprache taufen

deswegen bleibe ich hier – ich kehre zurück
zum ort wo wir uns zuletzt sahen
wo man auf du dumme kuh! noch du dummer stier zurückschreit
wo du das eisen 7 auf uns warfst…

vor diesen augen hatte ich damals angst
sie blickten unheiboll

Zhruba kdy: 
29.08.2026 - 18:15